#3 Marcel cz.4 (ostatnia)

                Jego zielone oczka rozbłysły, a miękkie loczki załaskotały mnie w policzek kiedy oddawał pieszczotę. Nie przeszkadzało mi to, ze teraz cała szkoła się na nas gapi. Mi było z tym dobrze. Nie wiedzą, że to ja jestem tą szczęściarą, która może całować sobie po policzku takiego chłopaka jak Marcel. On nie był inny, on był wyjątkowy. Szkoda, że prędzej tego nie zauważyłam.

***oczami Marcela.

            Usiadłem na krześle. Moja mama biegała po kuchni w poszukiwaniu pomidorów, które miała przed sobą. Podałem go jej, a ta szybko zabrała się za krojenie. Robin niedługo wraca z pracy, a on bardzo polubił jej spaghetti. Oparłem się o blat i spojrzałem na nią. To takie dziwne, musisz napracować się by jedna osoba była szczęśliwa, ale kiedy widzisz jej uśmiech to w twoim sercu też rodzi się radość. Miłość jest taka skomplikowana. Jeszcze rano nie uwierzyłbym, ze ktoś tak poświęci się dla mnie. Lili naprawdę pokazała, że mnie kocha, ja ją też kocham, od kiedy pamiętam, ale co ja jej mogę zaoferować.? Kujońską pomoc kiedy inni będą się z nas nabijać.

            Ta myśl nie opuszczała mojej głowy. Cały czas tam siedziała. Ja ją tylko marnuję. Ona mogłaby mieć każdego, ale wybrała mnie. Mogła by nawet chodzić z jakimś aktorem. Ja byłem tylko jakimś miękkim kujonem, który chowa głowę w piasek gdy inni go atakują. Nie zasługuję na nią.

-Mamo, czy mógłbym cię o coś zapytać.? –nieśmiało przerwałem ciszę.

-O czym.?

Zawszę miałem dobry kontakt z mamą, ale ta cała sytuacja nie była zbyt komfortowa. Trudno jest się przed sobą przyznać, że jesteś najsłabszym ogniwem w szkolę, ale ja to już dawno wiedziałem. Ci idioci pokazywali mi to za każdym razem, kiedy przekroczyłem próg szkoły.

-Chodzi o to, że poznałem pewną dziewczynę i ja bym nie chciał żeby się z niej śmieli kiedy my byśmy…

-Marcel. –przerwała mi – Jeśli ona nie widzi jaki jesteś wspaniały to nie jest warta.

-Nie o to chodzi. –szybko zaprzeczyłem – Oni się z niej śmieją, że wiesz… -spuściłem wzrok.

-Rozumiem.

Moja mama przerwała swoją czynność i pogładziła mnie po ramieniu. Wątpię czy to pomoże, ale poczułem się lepiej. Zawsze mnie wspierała i to w niej odnajdywałem oparcie, ale teraz kolejny tekst o wewnętrznym pięknie mi ni pomoże.

-Ładna.?

-To tak, która była tu w piątek.

-Blondynka.?

Potwierdziłem ruchem głowy. Mama na chwilkę znikła gdzieś. Usłyszałem jak wchodzi na górę, a po chwili schodzi. To kuchni weszła też Gemma. Moja starsza siostra złapała mnie za nadgarstek i pociągnęła w kierunku drzwi wyjściowych.

-Gdzie idziemy.? –spytałem zamykając za sobą drzwi.

-Na zakupy. –uśmiechnęła się chytrze.

Słyszałem, ze to poprawia humor dziewczyną, ale ze mną tak źle jeszcze nie było. Byłem facetem o ile się nie mylę, a ma stuprocentową pewność, ze jestem.

-Po co.?

-Musimy cię ulepszyć.

Nie miałem wyboru. Wepchnęła mnie do auta i wywiozła do centrum handlowego.

            Najpierw poszliśmy do sklepu. Biegała po nim jak opętana i co chwilę rzucała mi nowe ciuchy do przymiarki. Później obładowani torbami o równowartości moich rocznych kieszonkowych, powędrowaliśmy do fryzjera. Bałem się. Nigdy nie lubiłem kiedy ktoś dotykał moich włosów. Całą tą wyprawę zakończył obuwniczy. Oczywiście to ja musiałem taszczyć te wszystkie torby, ale rozumiałem to, bo one były moje. Ciężkie, ale moje.

***Oczami Lili (nazajutrz)

            Usiadłam w ławce szkolnej. Dziś o wiele bliżej nauczycielki. W pierwszej ławce, tam gdzie zwykle siedział Marcel. Dziś go nie było. Może on już nie chce.? Może nie podoba mu się te wszystkie śmiechy, które były jeszcze nasilone. Wyjęłam książki od matematyki i otworzyłam zeszyt, leniwie zapisując temat. Podczas kiedy robiliśmy pierwsze zadanie ktoś zapukał do drzwi. Do klasy wszedł jakiś chłopak. Niesforne loki na głowię, które zostały ujarzmione za pomocą grzywki i odrobiny żelu, koszula w serduszka, która opinała się na jego ciele, czarne rurki i dziwne lecz fajne buty. W ogóle go nie kojarzyłam, ale te oczy i ten głos… one coś mi mówiły. Przerosił za spóźnienie. Usiadł do mnie do ławki i cmoknął mnie w usta.

-Dzień dobry kochanie.

-Czekaj, czekaj. Marcel.?! –pisnęłam

Nauczyciel też się trochę zdziwił. Marcel.?! Nie mogłam w to uwierzyć. Wyglądał jak jakiś grecki Bóg. Niby prędzej też był ładny, ale teraz mogłam zobaczyć to nie tylko ja. Pozbył się spodni od garnituru, białej koszuli, kraciastej kamizelki i tych okularów.

-Może być.?

-Je-jest świetnie –tym razem to ja zająknęłam się na jego widok. –Ale czemu.?

-Wie…

-Fajna koszula. –usłyszałam ten fałszywy głos Evy

-Zajęty – wrzasnęłam i rzuciłam się na niego przytulając z całych sił.

Moja słodka żabka przemieniła się w seksownego księcia. Może być lepsze zakończenie bajki.?! 

 Ostatnia część imagina o Marcelu. mam nadzieje, że wam się podoba, bo mi nie specjalnie przypadła ona do gustu. Jakaś taka mdła. Jeśli chodzi o bloga to widzę, że nie jest zbyt dużo odwiedzin i właśnie tu wkraczacie wy. Jeśli możecie to rozgłaszajcie go. To dla mnie bardzo ważne. Nie ma sensu czegoś pisać skoro nikt tego nie czyta, no nie.? Więc mówcie o nim swoim koleżanką i w ogóle. Jeśli któraś z nich jest od was to poproście je by wpisały wasz nick czy coś (Imię może być, ale tylko z pierwszą literą nazwiska. np. Marta G.) Wymyślę jakąś nagrodę. Za dziewczynę, która będzie pojawiała się najczęściej w komentarzach. Sądze, ze najlepiej jak będzie to jakiś dedyk. Obojętnie z kim i obojętnie co. Z góry dziękuję.